Η μιγαδική ύπαρξη θα ήταν το αντίτιμο της άϋλης ιδεαλιστικά αντι-υπαρξιακότητας και μιας μονότιμης απομονωμένης αυθυπαρξίας της. Ωστόσο, η πραγματική αντίστοιχα επιβλητική της ομοιοστατική κίνηση θα ήταν το απόκομμα της αφεαυτής διαλειτουργικής της αφύπνισης. Άραγε το "μελλοντικό παρελθόν" ως η "αιώνια επιστροφή" της προμνησιακής επίκεντρης και διατομεακής προσδιορισιμότητας του, θα ήταν αυτό του οποίου η εξωαισθητηριακή διάσταση θα αποκάλυπτε την εξονυχιστικότερη απειροστική επάρκεια της ζωτικής διαλεύκανσης κατα το ήμισι της παραπληρωματικής (συπληρωματικής) της εποπτεύσιμης εφησυχαστικότητας.
Για αυτό και το πεπερασμένο της άπειρης αντιπαράταξής του (η οριακή τροπή μιας εκούσιας παρεμβολής) δεν ήταν παρα μονάχα ο αντιδιαμετρικός διχασμός της εύλογης και γεωδαισιακώς επιφανίζουσας και διαστρεφούς της εντροπίας.
