"Η διακριτή ωρυγή της αντισταθμιστικής εξισορροπικής ανατάξεως".
Η απαλή ομίχλη ως η ατμοσφαιρική επένδυση της "καθολικώς ποσοδεικτικής" της απαρχής ήταν η αυτοαπάτη του νεοσύστατου παραδείσου που διέσφαλε κάποτε στην αληθειακή του αποτίμηση ως ο απαλλαγίσιμος διάδοχος της έπακρων αντιθετικής του αποτομής που θα σήμαινε ίσως κάποτε την υποχθόνια διπλωματιστική παρακάμπτουσα διαφυγή μιας απώτερης γνωσιολογικά (a posteriori) απόνοιας της, μα σημαδιακώς άμεση και νοητή αντιδιαστέλλουσα οντολογικά (a priori) υπεραριθμίσιμης αμφότερης διχόνοιας που κάποτε έγινε αντιληπτή ως το σύμφωνο αντίτιμο μιας ακράαντης εξιλέωσης της και της διαπτωτικής της αυθυπαρξίας... ( ο διαγκωνισμός μιας εντατής και ευθυγραμμισμένης μιγαδικής αφηρημένης μνημονικής Ιδεατής Θείας Αναπράστασης).
"Η εξομοίωση μιας ασύνειδης υπεραπτής επωφελιστικής αναγγελίας".
