"Η επαγρύπνιση της καθεστηκϋίας βραχυπρόθεσμης εξαπάτησής της".
Η αντισκεπτικιστική μας υπερσυνείδηση ήταν στο απειροελάχιστο έπακρο της προσομοιάζουσας-ομότροπης διάρκειας της εκτύλιξης του νοητικού μας νήματος και της αντίρροπης επάρκειας του. Ο Θεός ως μια μη-αποκεκαλυμμένη οριακή και παράλληλα αποστροφούμενη ιδεατή παρουσία θα ήταν το αρχέγονο απολίθωμα της αισθητής μας αντιληπτότητας. Μπορεί ο Ίδιος να κατοικεί στην εκστατικώς παρούσα διάσταση της αέναα αποτελματωτικής ( θάνατος του Πνεύματος) μας ευζωϊας μα όταν η απουσία του υπεισέρχεται στην προμνησιακή αφύπνιση της καθολοκληρίαν περιστασιοκρατικής ζωής , τότε είναι που υπάρχει πιθανότητα να αμοιφθεί η "επινοητική διακειμενικότητα" μιας διαισθητικής της καταρκύθμευσης στο αποκαλυπτόν θαύμα του "επίγειου αμνημόνευτου επιστητού και αδιαλλείπτως μακάβριου έργου" μιας "παρελθοντικώς μελλοντικής" αστείρευτα και διαπτωτικώς αιώνια επιστροφή της λογικώς επισφάλουσας ανώδινης απουσίας της στην υψιλή προσδιορίσιμη σύλληψη της προσυνειδητής της διφορούμενης αυτοπάθειας (το Εγώ αποκάλυψε το θανατικό επίτευγμα του θεου) ( ο λογικός αποκλεισμός της αλάθητης ειμαρμένης ως αναγεγγραμμένη προσωδία της παρακειμένως εξοστρακισμένης έκκλησης του) ( " η πολλοτική ταυτότητα του Θεού, η παρωνυμική διάσταση του Εγώ ή μήπως ο έλλογος τρίτων της διακριτής αποκαθηλωτικής "εσώτατης προκαθοριστικής μεταβλητότητας" μιας απαλοίψιμης εξ αγχιστείας διπλοθλαστικής και εξ αναθέσεως (ορθολογικά) προπαραδειγματικής αντισταθμιστικώς απορρητικής επισήμανσης του Ενός Οποιουδήποτε αντιπαρατάχθηκε στον εκτασιακό χώρο της λογικής ως άπειρα διαιρέσιμου και διαρηγνυόμενου φαντάσματος στην επικρατούσα κι όμως αποκρύπτουσα "ιδεοσυστατική απάρνηση ενός "Αγαθού Δαιμόνιου".
(" Υπερπεπερασμένα αντιφάσκουσα και "ϋλικά εγκιβωτισμένη" {φασματική} "πρωτοποριακή αυτοπάθεια" : το ανασταλτικό μιγαδικό γεωδαισιακό αποτύπωμα της εφαρμοσμένης της "διαπερατής μετεωρότητας").
(" Απαριθμήσιμος < αυτοαπειλούμενος < μετυπαγώμενος Εαυτός")
