"Η αυτοδιφορούμενη εικόνα μιας αδιάψευστης υπολανθάνουσας κατηγορίας της και το παράδοξο του αντικατοπτριστικού του εμφωλεύματος και της αδιάσπαστης υπόμνησης".
Η ακράδαντη ακέραια συνειρμική εξεικονιστική αποτύπωση που είχαμε στο νου μας δεν ήταν παρά το ιεραρχικό ινδαλματικό εκστατικό είδωλο της ιδεαλιστικά υποκειμενικής μας προσθήκης και της "κακώς άπειρης" μιγαδικής νηφαλιότητας που ανατινάχθηκε στην υπερπροσδιορίσιμη ανασταλτική εγκοπή της συγκρουσιακής της μεγενθυντικής επιβράδυνσης από όπου το μορφικό πρότυπο της ανέγγιχτης οπτασίας μας, ανατράπη σε μια διατροπική (αριθμητική) προσαύξηση των εμπειρικών μας πραγματιστικών μας δεδομένων αλλά και της άμεσης επίδρασης στην υπεισερχόμενη ανάκληση της πρακτικώς (χρηστικώς) ισχυρής κατηγορικής της ευσυνείδησης και της "αποσβαίνουσας κάποτε απακριβούς αλήθειας" ("δια της εις άτοπον απαγωγή στο αποκορύφωμα της a fortiori απορριπτέας εγκάρσιας αποτομής της").
"Απλή συνεπαγωγική υπερθυμησία".
