Αυτό που κινούνταν δεν ήμουν απλώς και μόνο εγώ μα το αντίκτυπο μιας πεπερασμένης μου υποστασιοποίησης που ως διαμφισβητούμενη απόπειρα εμφανίστηκε ξαφνικά στην πρόδηλη επανεξέταση της σύμπτυξης μιας κινησιολογίας που προχωρούσε συμβατικά, μα ξεπροβλήθηκε η εναντιότητα της απόνοιας της. Για αυτό και ο εξωτερικός ενδοκοσμιακός προβολέας ξαφνικά αντιμετώπισε την πανταχού παρούσα αποστράπτουσα υπεκφυγή της επιβραδυντικής εντατής ή διαφορίσιμης στιγμής του περπατήματός του ως παρατηρησιακή εξάπτωση της εκμηδενιστικής συνιστώσας μιας εξωτερικά αντιτασσόμενης αποδιαφωροποιημένης και κατεσταλμένης αποστράγγισης της. Για αυτό και όταν αυτό εκθειάστηκε προοπτικά στον καθρέπτη παρατήρησε οτι αντιμάχονταν με την "ανισοτροπική παλινόρθωση της αμφιταλαντεύσιμης αντισταθμίζουσας υποτρόπαιας ακάθυρτης υπναγωγίας της".
Η ειρωνική αντιπαράταξη της ανθυφαιρετικής της προσάρτησης και το περισσευόμενα ποσοτικοποιημένο ανάγγελμα ως ο μέγιστος κοινός διαιρέτης της εξωτερικά αντηχούμενης προσέλευσης της.
"Οριστικώς Συνεφαπτομενική Απαλλαγή μιας Προμνησιακής της Επήρειας".
"Επιτηδευτικό Σφάλμα".
