Ο Ακρωτηριαστικός και παραλυτικός εφιάλτης της ακαθόριστης δυείσδυσης και της απόμακρης συστολής της, μιας δηλαδή αντιδιαστέλλουσας μη- προβλέψιμης (παρεμβολικής) υπεκφυγής, που κάποτε αντιμάχονταν για την ουσία της ζωτικής υπαρκτικής επεξήγησης μέσα από την εννοιολογική της λεκτικοποιημένη "σταθεροποιημένη τακτοποίηση" (πρακτική οργάνωση για τη διευκόλυνση μιας επικοινωνίας) που ωστόσο διέσφαλε στη "βραχυπρόθεσμη υπερσυνειδησιακή ανυπαρξία" μιας ακούσιας αποστολής της. Η εξωαισθητηριακή αντιληπτότητα ήταν το συναρτησιακά αντιπαραγωγικό έκτυπο μιας ωστικής αφηρημένης και γενικής Ιδέας που διέσφαλε ως μια οριακή μη-επιλύσιμη "φονική φόρμα" στην αρχή της περιοριστικής σύμπτυξης ως η λογική κατηγορία της "συνεφαπτομένης της διάρρυξης" στο έπακρο της προσδιορίσιμης υποενότητάς της. Η άτοπη απαγωγή της προυπολογίζουσας και προκαθορισμένης της αντιστικτικής διαφυγής της ήταν η μακάβρια εντολή μιας διαμεσικής αποφανούσας εκδίπλωσής της. Το "συναρτησιακά αντιπαραγωγικό" έκτυπο μιας αδίστακτης κι όμως φυγόκεντρης αντιμεταθετικής περίστασης ήταν αυτό το οποίο ως ο νόμος του αποκλειόμενου τρίτου διέφυγε απερίσκεπτα στην περατοκρατική άρνηση της διαμφισβητούμενης αντιδιαίσθησης του (προκλητική και πρόδηλη αντίφαση). Η θετικώς ακέραια απαλλαγή της διαφόρισης του μηδενός μιας αστείρευτης αρπαγής της της οποίας Μία Οποιαδήποτε Νιοστή Εκθετική Δύναμη εμφώλευσε την αποπειραματική εξοστράκιση μιας ενδιάστατης-εμπρόθετης Ειρωνικής κάθετης Αντιθετικότητας μιας χαώδους λογικοσυντακτικής - εξωπροτασιακής ή υποπαραστατικής της εξιλέωσης στην απρόσμενα καθεστηκυϊα αποδυναστεία μιας εκφοράς ισοτοπικής της ( δηλαδή ελαστικά "παραμορφωτικής κοινοτυπικά" και "ομοιομορφικής εκμαιευτικά (διαλεκτικά)" επάρκειας μιας καθαρά ισοδύναμης και μολαταύτα εσμικρότατην και φαινομενικά "ιδιοσυστημικής" πληθικότητας (επι παραδείγματι η διάψευση ότι ο ήλιος ανήκει αέναα στην όποια όχθη και να διαλέξουμε, μα κανονικά περιβάλλει όλη τη ζωή καθώς είναι ανισότροπος και απαγωγικός στην αμφίεσή της άπαξ δια παντός ζωής μας, ή οτι η γή περιφέρεται γύρω απο το διάστημα, και ενώ διαφαίνεται μικρή εξ αποστάσεως, κανονιστικά ωστόσο ειναι τόσο μεγάλη που μονάχα ένα έμψυχο ον στην αθανασία της υπερσυνειδησιακής του ευκαταστασίας θα μπορούσε να προσανατολιτιστεί εφάπαξ στο υπερτοπικό και συνεπώς άϋλο σύμπαν των σημειακών μας συχνοτήτων και κενών περιεχομενικών εξαρτημάτων) της "περιθλαστικής εκκρεμότητας" και της "αντισυμβατικής της αμφότερα θεσμοθετημένης απαγκιστρωτής εξορθολογικότητας στην υπερσυντελεστική εξομοίωση Ενός Κοσμικού Δεδομένου, μιας εμβέλειας που έγινε αντιληπτη μονάχα στο αθάνατο πεπρωμένο της αντικειμενικής του αντισυμμετρικής απαλλοτρίωσης.
Το παράδοξο της στατικής αληθότιμης μεταβλητότητας και του πνευματικά αναγνωριστικού συγκερασμού της ως "η μεταβατικώς υπεραθμίσιμη" εκτατική σκεπτικότητα της "αντισχετικιστικής της αδιανοητότητας" αλλά και της συμβολικά αμοιβαίας κυριολεκτικής αφικνυζόμενης αοριστίας μιας αναπόσπαστης υποβόσκουσας ωρυγής Ενός Τρίτου που απαγόρευσε καταλάθος την αμηχανία της αδυσώπητης μονιστικής αποθέσεώς της και έτσι συνέβαλλε τυχαία και "αμερόληπτα" (όχι συντηρητικά) στη διάσπαση μιας αποδιωκούμενης σύντηξης της αποκωδικοποιητικής της εναρμόνισης μιας "εκθεμελιακής αρρηκτότητας".
"μηδέν=Πολλοτική απειρία πραγμάτων=η Ταυτοτική Αξίωση της Διαφθοράς"
"Υφολογική Σύναψη": "εκδιωχτικό ίχνος": "ενυπαρκτική αμφιλογία".
"Αδιαπέρατο Δίδαγμα".
