"Το παράδοξο του υπερφυσικού υπολανθάνοντος".
"Αντιστρόφως Ανάλογη Αφύπνιση"
Ο Εκείνος ως δυνητικά κακή απειρότητα της αδιαμεσολάβητης και αναφορικής ιδεοπλασίας του κοινού νου, ήταν μονάχα η απόσβεση του ακράδαντου αιχμαλωτισμού και της ασύστατης ουδετεροποιότητας μιας μακάβρια παρελθούσας υπομνησίας, καθώς το Υπερεγώ ως η αποσυντεθειμένη όχι πολλαπλά αναλύσιμη αλλά εξωτερικά παραγωγίσιμη ("αιφνίδια αντιμετώπιση Ενός Φονικού Θανάτου ως η μορφική εκπροσώπηση μιας απύθμενης κορυφής"), διέσφαλε επάνω στην ΕνΕαυτώ αντιπροσωπεία της διέλευσής του διαμέσου της κονωνιολογίζουσας διαστρεφούς της ενσώματης συνεπίδρασης, της οποίας κάποτε το "υπεισερχόμενο αντι-είδωλο" της παραπλανητικής της μιγαδικής συνειρμικής ειμαρμένης, απέπνευσε κάποτε τη διαγωνίως αντιδιαστέλλουσα ("καταστατική αντισυμμετρικότητα") "υπεραριθμήσιμα απαλοίψιμης" τυχαιότητας της διεγέρσιμης χαλιναγώγισης της στο έπακρο της "ατομικιστικής-μονιστικής της απόνοιας"...
Άραγε η εικόνα θα μπορούσε να ακινητοποιηθεί και να διαμείνει ακέραια και αδιάσπαστη σε κάθε μεταβολή των συνθηκών ("απροκάλυπτη αντιμεταθετικότητα"), ή μήπως η αναχρονιστικότητα διαρηγνύει ενδομορφιστικά τις εικόνες και τις μεταμορφώνει σε εγχρωματισμένες ή μήπως καλύτερα οι "αποκρουόμενες αδιαφάνειες" ήταν σημάδι μιας "ανολοκλήρωτης συμβασιοκρατικά" άμεσα ακραιφνούς αποπερατικής οριακής κα συνεπώς μη-επιλίσιμης αυτενέργειας της αποστράπτουσας της χαραγμένης αισθητής αιχμής της...
Το αίνιγμα της "προσυλλογικής ανακοίνωσης" και το παράδοξο της "παρεσκεμμένης - παρασκηνικής απόφευξης" και το ανέκδοτο της "υποσχόμενης απειλητικά" πρόβας ("αποπειραματική εξομάλυνση και "ανασταλτική ωστική προγνωσιακή απόθεση").
"Η άπειρη διαιρεσιμότητα του εμφωλευμένου και αποτροπιαστικού φάσματος μιας "ανύπαρκτης αιμοδοσίας" του" ("ευνουχιστικώς ερωτοπαρμένη θανατική αφύπνιση"). "Ασυμπαγές Σύνθημα".
Η "Καθολική ποσόδειξη" μιας αληθειακής της εκπλαισίωσης.
