Το παράδοξο της "καταστασιακής επιπολαιότητας" και της "αρχέγονης εγκαρσίως μυστήριας προβολικότητας της".
Η υποκειμενική διαίσθηση της "σφαλματικής ανάστασης" ήταν το παρακείενο πόσο μάλλον το υπερσυντελεστικό διαγώνιο ακούμπημα της αποστρωματικής της απάγνοιας του στην αιχμή της ημιτελούς, ολοκληρώσιμης ακινητοποιημένης της αντελπίδας. Ένα χάρμα οφθαλμών. Για αυτό και η επεξηγηματική σκοπιά του ανέθεσε την πλέον επαληθευσιοκρατική μέθοδο της αντιφατικής και συνεπώς αντιπαραδειγματικής της εξιλέωσης στο πεπερασμένο όριο του αφουγκράζοντος δυνατού κόσμου στην "καταφατική απάρνηση" του Κάθε δυνατού κόσμου, του Αδύνατου κόσμου, ενός κόσμου που δεν μπορεί να παρερμηνευτεί για μια περιπτωσιολογική μελέτη που αποσκόπησε στη δυναστεία μιας προπλασματικής απεμπολής. Για αυτό και η ακράδαντη οπτασία μιας αδιάσπαστης εικόνας μέσω της ενδεχομενικής της και συνάμα απειροστικής της ταξινόμησης στο υπερηφανεύον ανάστημά της θα ήταν μονάχα το ανολοκλήρωτο σύμβολο μιας θανατιαίας της εξιλέωσης της που ως ανάδειξη είχε την προβολή της ανόθευτης της κατεικόνα αποθέσεώς της (ενα μελλοντικό παρελθόν, μια θολή ανάμνηση ή η περίπτωση του παραλυόμενου θανάτου - Επιφανειακό Βάθος) και της αποβληθείσας έννοιας της αντικειμενικής της αποτροπής. Για αυτό και η καθομοίωσιν αντισυμπτωτική αύρα που απέπνεε η εικόνα εκείνη δεν ήταν παρά το σκεπτικιστικό αντίθεμα της προγονικής της ανάπαυσης που καταλάθος υφιστάθη προμνησιακός δαίμονας που άλλοτε λυτρώνει την τραγική παρεμπίπτουσα και συνδεόμενη ασυναρτησία της ευκαταστασίας, απο την πλέον ακαριαία και δεδομένη αντισφάλλουσα διάψευση της απότομης μαρτυρίας της, και άλλοτε αναπαριστά την παραποιημένη, "ψευδως αντικειμενική" υπόσταση της αρχεπίσκοπης ινδαλμτικής συνεπιφαινόμενης κι όμως αποκαθηλώσιμης απόνοιας της...
"Ανισότροπος ή μήπως Αποτρόπαιος εξουσιαστής ή καλύτερα Πρισματικός και Αληθότιμος Συντελεσμένος Μέλλοντας δι ημών"΄;
