Δεν είμαστε εμείς που συζούμε με την ειμαρμένη της τυχαιότητας που μας συνεισφέρουν οι κανονιστικές συνθήκες της ζωής, αλλά η αναχρονιστική υποβεβλημένη αντιστικτική προσαγωγείσα ενθύηση της ζωτικής μας αφύπνισης όχι συμφωνα με την παροδικότητα της ενοποιημένης μας ζωής αλλα με την χρυσή διατομεακή και στιγμιακή δυναμοσυνολική (υποσυνολική) αυτενέργεια που εισπράττουμε απο την συνεκτικιστική -αληθειακή έπαρση της ζωής που είχε προκαθοριστεί ευθέως απο την αντιστοιχική-αναπαραστασιακή της γνωσίως ψευδώς αντικειμενικής (αντικειμενικός ιδεαλισμός) αποπειραματικής διαστροφής της. Για αυτό και μόνο στην γεωδαισιακή τροχιά της αντισυμμετρικής μας απόγονης ανεκπλήρωτης διαψεύσιμης μαρτυρίας μας (ονειρική ασυμπαγής απεικόνιση) , ο χρόνος ήταν εγχρωματισμένος με την ύπουλα ψευδαισθησιακή του απαγωγή, ενώ ταυτοχρόνως είχε επισημανθεί η παρακείμενη αυτεπιγνωσιακή αποκρουστική απάρνηση της αντιφάσεως του μέσα απο την διακριτή εκτατικότητα της αγεφύρωτα άμορφης και εποπτεύσιμης αντιδιαρρηγνυόμενης εξώλογης υπερσυνείδησεως.
"Η ειδοποιητική συμβασιοκρατική ωρυγή του διαφεύγοντος αντιστικτικού ανέμου με αυτού του ρολογιού ως το ανολοκλήρωτα εκσυμβολιστικό νοητικό επίτευγμα της αναλογικότερης αυταπάντησης μιας δολοπλόκας ιδιάζουσας κι όμως διαφορίσιμης, επεξεργάσιμης και παραλλαγίσιμης "μετωπιαίας αντιμετάθεσης της" στο πένθος της ασυναρολόγητης απροσδιόριστης ανάπλασης μιας εξοστρακισμένης της ωστόσο ωστικότερης υφής και αποδιοπομπαίας της ψηλάφισης...".
